Οι πρώτοι απόφοιτοι του Μουσικού Σχολείου Λασιθίου ετοιμάζονται για σπουδές, αλλά πρώτα ανεβαίνουν στη σκηνή με τους Locomondo!
Δώδεκα μαθητές ολοκλήρωσαν φέτος τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο σχολείο που ξεκίνησε πριν έξι χρόνια στο Καβούσι, ενώ τα σοβαρά κτιριακά προβλήματα παραμένουν χωρίς λύση
Ήταν η πρώτη γενιά. Δώδεκα μαθητές που πριν από έξι χρόνια μπήκαν σε λεωφορεία για ένα σχολείο στο Καβούσι που κανείς δεν ήξερε ακριβώς τι θα γίνει, και φέτος αποφοίτησαν, έδωσαν Πανελλαδικές εξετάσεις και ετοιμάζονται για τη συνέχεια. Tέσσερις από αυτούς, τα μέλη του μαθητικού συγκροτήματος «Μπιρμπίλια» που δημιούργησαν κατά τη διάρκεια της φοίτησής τους, βρέθηκαν σήμερα στο στούντιο του Ράδιο Λασίθι, μαζί με τον Γιάννη Πετράκη από τον Σύλλογο Γονέων και ένα μέλος μικρότερης ηλικίας που συνεχίζει στο σχολείο ακόμα ένα χρόνο. Ο Αντώνης Λελεκάκης, η Ιωάννα Λιαπάκη, ο Αλέξανδρος Πετράκης, η Άννα Στριλιγκά και ο Δημήτρης Παράσογλου, μίλησαν για ένα σχολείο που τους σημάδεψε, για μια παρέα που δέθηκε μέσα από τη μουσική και για τα σχέδιά τους, ενώ τηλεφωνικά παρενέβησαν η διευθύντρια Μαριάννα Χαΐτα και ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Καβουσίου Γιάννης Ψύλλος, ο οποίος έθεσε και πάλι ζήτημα για τις σοβαρές καθυστερήσεις στο κτιριακό.
Ένα σχολείο που ξεκίνησε με υποσχέσεις και στηρίχθηκε στους ανθρώπους του
Στην πρώτη Γυμνασίου, εξήγησαν οι μαθητές, τους είχαν παρουσιάσει ένα σχολείο με ιδανικές συνθήκες: σίτιση, μεταφορά, σύγχρονες εγκαταστάσεις. Ακόμα και ταξί για να τους πηγαινοφέρνει από το σπίτι. «Ήταν λίγο σαν παραμυθάκια», παραδέχτηκαν γελώντας. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε αρκετά διαφορετική, με ελλείψεις σε καθηγητές, χωρικά προβλήματα και μια καθημερινότητα που απαιτούσε υπομονή.
Κι όμως, αυτό που πέρασε ως κόκκινη κλωστή από τις αφηγήσεις ήταν πως ακριβώς μέσα σε αυτές τις δυσκολίες αναπτύχθηκε κάτι ιδιαίτερο. Ο μικρός αριθμός μαθητών, η καθημερινή συνύπαρξη μεταξύ τάξεων, η σχέση εμπιστοσύνης με τους εκπαιδευτικούς δημιούργησαν ένα κλίμα που μοιάζει περισσότερο με παρέα παρά με τυπική σχολική μονάδα. Μαθητές από τον Μόχλο, τη Σφάκα, το Κεντρί και την Ιεράπετρα βρήκαν κοινό τόπο σε ένα σχολείο χτισμένο, κυριολεκτικά, πάνω στη μουσική. Δεν μπορούσαν, είπαν, να συγκρίνουν με άλλα σχολεία γιατί δεν πέρασαν ποτέ από γενικό Γυμνάσιο ή Λύκειο. Εκείνο που ήξεραν είναι πως η διάθεση εκεί ήταν «εντελώς διαφορετική», και πως σε αυτό είχε καθοριστικό ρόλο η διευθύντρια Μαριάννα Χαΐτα, για την οποία μίλησαν με θερμά λόγια.
Η ίδια η κ. Χαΐτα, που βρίσκεται στο σχολείο εδώ και πέντε χρόνια, παρενέβη τηλεφωνικά με εμφανή συγκίνηση. Μίλησε για παιδιά που ο σύλλογος καθηγητών τα είδε να αναπτύσσουν σιγά-σιγά την προσωπικότητά τους, τα ταλέντα και τις δεξιότητές τους, και τα χαρακτήρισε ανθρώπους ενεργούς, δημιουργικούς και βοηθητικούς, εκφράζοντας υπερηφάνεια για τη συμβολή του σχολείου στη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους. «Είμαστε πολύ συγκινημένοι που φεύγουν τώρα», είπε, «και του χρόνου θα μας λείψουν πάρα πολύ».
«Τα Μπιρμπίλια»: ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε κατά τύχη
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γεννήθηκαν κι αρκετά μαθητικά μουσικά σχήματα. Τα «Μπιρμπίλια» είναι ένα από αυτά: ξεκίνησαν το 2021, «τελείως στην τύχη», όπως το θέτουν οι ίδιοι. Δύο μαθητές άρχισαν πρώτοι να παίζουν μαζί, μια κιθάρα κι ένα ντραμς. Ύστερα ήρθε μια δεύτερη κιθάρα, μια φωνή, μετά μια δεύτερη φωνή, ύστερα ένα μπάσο. «Ό,τι χρειαζόταν, κάναμε», εξήγησαν. «Η μια ανάγκη γεννούσε την επόμενη, κι ένας-ένας βρίσκαμε τον ρόλο μας». Χαρακτηριστική περίπτωση ο ντράμερ του σχήματος, που στην πραγματικότητα παίζει πιάνο αλλά κάθισε πίσω από τα ντραμς επειδή κανείς άλλος δεν είχε αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Παρόμοια ιστορία κι ένα μέλος μικρότερης ηλικίας, που για αρκετό διάστημα πήγαινε στις πρόβες κι απλά καθόταν στη γωνία, μέχρι που τα υπόλοιπα παιδιά τον ρώτησαν αν θέλει να μπει κι αυτός.
Σήμερα το συγκρότημα αριθμεί έξι μέλη (ντραμς, μπάσο, δύο κιθάρες, δύο φωνές, πλήκτρα) και έχει εμφανιστεί σε εκδηλώσεις σε αρκετά σημεία του Λασιθίου, ανάμεσά τους κι ένα προηγούμενο opening για τους Locomondo στο Μύρτος. Στο στούντιο σήμερα ακούστηκε μάλιστα και ένα αυτοσχέδιο τραγούδι ενός από τους μαθητές, σε στίχους και μουσική δικής του δημιουργίας, με μια συμμαθήτριά του στο ρεφρέν. Ο ίδιος μαθητής γράφει κομμάτια, παίζει πολλαπλά όργανα και διατηρεί δικό του χώρο ηχογράφησης εκεί που μένει. Μετά το τέλος της εκπομπής, μάλιστα, οι συνάδελφοι παρουσιαστές της βραδινής μουσικής ζώνης του Ράδιο Λασίθι ζήτησαν τα τραγούδια του σε αρχείο για να τα παίξουν κιόλας στην αποψινή τους εκπομπή.
Πέρα από τα «Μπιρμπίλια», το Μουσικό Σχολείο έχει αναδείξει κι άλλα σχήματα: τους «Βάρβιτον» (metal σύνολο), ένα κρητικό παραδοσιακό σύνολο με αρκετά μέλη, ένα έντεχνο σύνολο, χορωδία, καθώς και ένα σύνολο body percussion. Ένα σχολείο που ξεκίνησε πριν έξι χρόνια με μία τάξη φαίνεται να παράγει ήδη μουσικά αποτελέσματα πολύ πέρα από τα αναμενόμενα.
«Δεν πάμε στο μουσικό για να περάσουμε πιο εύκολα»
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της εκπομπής ήρθε αυθόρμητα, από μαθητή που πήρε τον λόγο για να θίξει μια διαδεδομένη παρανόηση. Αρκετοί γονείς και εκπαιδευτικοί στην περιοχή, εξήγησε, θεωρούν πως το Μουσικό Σχολείο είναι μια «πιο εύκολη» επιλογή, ένα χαλαρότερο περιβάλλον χωρίς τις απαιτήσεις ενός κανονικού σχολείου. Κάποιοι μάλιστα (ακόμα και εκπαιδευτικοί δημοτικών, σύμφωνα με τα παιδιά) συμβουλεύουν μαθητές να πάνε στο μουσικό «αν δεν τα πάνε καλά με τα μαθήματα», κάτι που τα παιδιά θεωρούν απολύτως λανθασμένο.
Στην πραγματικότητα, τα μαθήματα γενικής παιδείας είναι τα ίδια ακριβώς όπως σε κάθε γενικό σχολείο (φυσική, χημεία, ιστορία, μαθηματικά), με τις Πανελλαδικές εξετάσεις να είναι κοινές. Οι ώρες μάλιστα είναι περισσότερες λόγω των μουσικών μαθημάτων (εννέα επιπλέον) που προστίθενται στο πρόγραμμα. Η αίσθηση «χαλαρότητας» που μπορεί να δημιουργεί ο μικρός αριθμός μαθητών δεν αντανακλά τις πραγματικές ακαδημαϊκές απαιτήσεις.
Ο μαθητής ήταν ιδιαίτερα ξεκάθαρος ως προς τις συνέπειες: αυτή η στάση οδηγεί μαθητές χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον για τη μουσική στο σχολείο, κάτι που ένα νέο, μικρό σχολείο δύσκολα μπορεί να αρνηθεί. Αν αλλάξει αυτό το σκεπτικό, εξήγησε, το επίπεδο του σχολείου μπορεί να ανέβει πολύ εύκολα, γιατί τα παιδιά που ήδη φοιτούν έχουν πραγματική προοπτική. «Πάω στο μουσικό επειδή μου αρέσει η μουσική, έχω δεχτεί το 9ωρο πρόγραμμα και μπορώ να τα βγάλω πέρα», αυτό θα έπρεπε να είναι η λογική, κι όχι η αναζήτηση μιας εύκολης λύσης.
Τι σκέφτονται για το μέλλον τους
Αν και ο μαθητικός ενθουσιασμός για τη μουσική ήταν εμφανής, η πλειονότητα των αποφοίτων που βρέθηκαν στο στούντιο στοχεύει σε σπουδές εκτός μουσικής. Δύο μαθήτριες δήλωσαν ότι θέλουν να σπουδάσουν ψυχολογία (με σχέδιο μάλιστα να πάνε μαζί), ένας μαθητής σκέφτεται μηχανική πλοίων ή αυτοκινήτων, ένας ακόμα κάτι «πιο πρακτικό» χωρίς να έχει αποφασίσει ακόμα. Η εξαίρεση ήρθε από τον Αλέξανδρο Πετράκη που γράφει στίχους, παίζει πολλαπλά όργανα και διατηρεί δικό του στούντιο: αυτός δήλωσε πως θα πάει για σπουδές ηχοληψίας στην Αθήνα, σε μια απόφαση που μοιάζει ήδη ειλημμένη!
Παρά τις διαφορετικές κατευθύνσεις, όλοι συμφώνησαν σε ένα πράγμα: η μουσική δεν θα τους εγκαταλείψει. Η κιθάρα θα ταξιδέψει μαζί τους στη φοιτητική ζωή, τα ντραμς θα βρουν χώρο κάπου, οι φωνές θα ψάξουν νέα σχήματα. «Σαν τα Μπιρμπίλια δεν έχει», είπε μια μαθήτρια, κι ακούστηκε περισσότερο σαν υπόσχεση παρά σαν αποχαιρετισμός.
Το κτιριακό πρόβλημα: καθυστερήσεις και δεσμεύσεις που δεν τηρούνται
Τη θερμή εικόνα της εκπομπής διέκοψε η παρέμβαση του προέδρου της Τοπικής Κοινότητας Καβουσίου Γιάννη Ψύλλου, ο οποίος ήταν ξεκάθαρος: ο νέος χώρος απέναντι από το σχολείο, όπου επρόκειτο να τοποθετηθούν τρεις προκατασκευασμένες αίθουσες, δεν θα είναι έτοιμος τον Σεπτέμβριο, παρά τη δημόσια δέσμευση του αντιδημάρχου κ. Τζώρτζη. Ο κ. Ψύλλος εξήγησε ότι, ενώ ο διαγωνισμός έχει ολοκληρωθεί, οι εργασίες δεν έχουν καν ξεκινήσει. Χρειάζεται ακόμα περίφραξη, διαμόρφωση εδάφους και τοποθέτηση αιθουσών, ενώ ο Αύγουστος είναι πρακτικά νεκρός μήνας για τις δημόσιες υπηρεσίες. Εκτίμησε πως ακόμα και τα Χριστούγεννα είναι αβέβαια ως ορόσημο ετοιμότητας.
Πρόκειται για ζήτημα που συνοδεύει το Μουσικό Σχολείο από την ίδρυσή του. Από εκείνη την πρώτη τάξη Γυμνασίου, το σχολείο έχει πλέον πλήρεις έξι τάξεις, χρειάζεται ειδικές αίθουσες για τα μαθήματα κατεύθυνσης της Γ΄ Λυκείου, και πιέζεται χωρικά. Η μελέτη για το νέο μόνιμο σχολικό κτίριο βρίσκεται ακόμα σε εκκρεμότητα, με νέα προθεσμία παράδοσης μέχρι τον Οκτώβριο, ενώ η κ. Χαΐτα επιβεβαίωσε πως αναμένει πρώτα την τοποθέτηση αιθουσών στον απέναντι χώρο ώστε να αποσυμφορηθεί η υπάρχουσα στέγη.
Τρίτη 30 Ιουνίου: Locomondo στην πλαζ ΕΟΤ
Ο αποχαιρετισμός της πρώτης γενιάς αποφοίτων θα κορυφωθεί την Τρίτη 30 Ιουνίου 2026, στην πλαζ ΕΟΤ στον Άγιο Νικόλαο, σε μια μεγάλη συναυλία που διοργανώνει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Μουσικού Σχολείου Λασιθίου, με τη συνδιοργάνωση του Δήμου Αγίου Νικολάου, της Περιφέρειας Κρήτης και του ΔΑΕΑΝ.
Τα «Μπιρμπίλια» και οι «Βάρβιτον» θα ανοίξουν τη βραδιά γύρω στις 21:00, μαζί κι ένα ακόμα τοπικό συγκρότημα από τον Άγιο Νικόλαο, ενώ κεντρικός καλλιτέχνης θα είναι οι Locomondo, ένα από τα πιο γνωστά συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής, που ξεκινούν φέτος την καλοκαιρινή τους περιοδεία με στάση στο Λασίθι. Reggae, ska, latin, rock και ελληνικοί ρυθμοί σε μια βραδιά που αναμένεται να μαζέψει κόσμο από ολόκληρο τον νομό. Η είσοδος είναι 15 ευρώ, με προπώληση εισιτηρίων μέσω TicketBOX, και η πύλη ανοίγει στις 20:30.
Ο κ. Πετράκης, που αποχωρεί φέτος από τον Σύλλογο Γονέων μαζί με τον γιο του, σημείωσε πως η βραδιά θα έχει ωραίο ήχο, ωραία ηχητικά και πολύ κόσμο, δηλαδή «ένα εντελώς άλλο επίπεδο» σε σχέση με τις σχολικές εκδηλώσεις. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι το νέο Δ.Σ. του Συλλόγου σχεδιάζει κι άλλες εκδηλώσεις τη νέα χρονιά, πιο παραδοσιακού χαρακτήρα, για να δοθεί η ευκαιρία και στα υπόλοιπα σχήματα του σχολείου (κρητικό σύνολο, έντεχνο, χορωδία) που δεν χωρούσαν στο πρόγραμμα μιας συναυλίας Locomondo. Για τους αποφοίτους, πάντως, η βραδιά δεν θα είναι απλώς μια ακόμα συναυλία. Θα είναι η τελευταία κοινή σκηνή πριν πάρει ο καθένας τον δρόμο του.
